Message pastoral de Monseigneur JEAN de Charioupolis, Exarque de S.S. le Patriarche œcuménique de Constantinople

L’Archevêché des Églises Orthodoxes Russes en Europe Occidentale, Exarchat du Patriarcat Œcuménique de Constantinople, comme toutes les entités ecclésiales d’Occident, suit avec préoccupation l’évolution des relations tendues entre les Églises orthodoxes, mais les vit également de manière toute particulière en son sein.

En effet, étant enracinées dans l’héritage spirituel et culturel de l’émigration russe, les paroisses et communautés de l’Archevêché font face à de nombreuses interrogations des fidèles, en lien avec les tensions qui ont vu le jour récemment entre le Patriarcat de Moscou et le Patriarcat œcuménique dont nous dépendons. La première des questions à laquelle nos prêtres et nos laïcs sont confrontés, celle de la communion eucharistique est certainement la plus grave.

Le Patriarcat de Moscou a pris la décision unilatérale d’interrompre la communion eucharistique avec le Patriarcat œcuménique, en imposant cette décision à tous les fidèles, clercs ou laïcs. Pour l’Archevêché, habitué à concélébrer avec le Patriarcat de Moscou, cette interruption de communion est une grande souffrance. De fait, pratiquement à aucun moment de l’Histoire, l’Archevêché n’a été en rupture complète de communion avec le Patriarcat de Moscou, même dans les temps les plus sombres du 20e siècle, car tant l’Archevêché que l’ensemble du Patriarcat œcuménique de Constantinople et l’ensemble du Patriarcat de Moscou ont toujours continué de professer le même symbole de foi. C’est cette profession de foi qui est le critère de leur orthodoxie, et, jusqu’à ce jour, aucune de nos Églises n’a modifié son symbole de foi.

De par son caractère unilatéral (et selon nous disproportionné), la décision du Saint-Synode de Moscou n’est évidemment pas applicable dans les églises de l’Archevêché. Dans la situation actuelle, nos prêtres et nos diacres n’étant pas invités à concélébrer par les églises dépendant du Patriarcat de Moscou, il ne leur est pas interdit de s’y rendre, à titre personnel, pour se joindre discrètement à la prière de toute l’Église. En revanche, pour les laïcs, c’est-à-dire pour les fidèles orthodoxes baptisés qui ne sont pas ordonnés diacres, prêtres ou évêques, cette interdiction, selon l’ecclésiologie orthodoxe, ne peut pas avoir cours. En effet, un laïc d’Europe occidentale, au plan sacramentel, appartient à l’unique Corps catholique du Christ, donc à toutes les juridictions simultanément qu’elle soit celle de Constantinople, de Moscou ou une autre, qui constituent le Plérôme de l’Église.

Les baptisés ne sont pas la propriété personnelles de leurs évêques, ni de leurs pères spirituels, ils sont membres du Corps du Christ qu’est l’Église qui célèbre dans le lieu où ils se trouvent à un moment donné. Par exemple, si un fidèle habitant Saint-Pétersbourg déménage sur l’île de Crète, il cesse d’être membre de l’Église de Russie et devient pleinement membre de l’Église de Crète (qui dépend du Patriarcat œcuménique) ; contrairement à un membre du clergé, le laïc n’a pas à demander de congé canonique à son évêque pour déménager.

Le fait que, dans les pays occidentaux, plusieurs juridictions épiscopales orthodoxes coexistent sur le même territoire a pour corollaire que, sur le plan sacramentel, nos fidèles sont, en puissance, simultanément membres de toutes les entités ecclésiales qui professent le même symbole de foi. Au plan administratif, certes, les fidèles peuvent assumer des charges spécifiques dans l’une ou l’autre paroisse particulière, mais cela n’entame pas leur appartenance au corps ecclésial entier. La coexistence de juridictions multiples sur un même territoire, qui par ailleurs est souvent décriée, apparaît, dans les circonstances actuelles, comme un facteur d’unité sacramentelle.

Nous ne devons pas insulter la Grâce de Dieu, présente et agissante dans toutes nos Églises, même lorsqu’elles vivent des conflits, tant que ceux-ci n’altèrent pas l’orthodoxie de la foi. Au contraire, il nous faut laisser agir l’Esprit Saint, tout particulièrement à travers ce partage eucharistique auquel nous sommes invités. Nous assurons les membres du clergé du Patriarcat de Moscou de notre amour fraternel et espérons pouvoir, au plus vite, à nouveau concélébrer avec eux ; en ce qui concerne les laïcs, nous leur redisons notre communion de foi et d’amour et attendons, autour du Corps et du Sang de Notre Seigneur Jésus-Christ, toute personne orthodoxe laïque qui veut répondre à cette invitation du Seigneur : « Prenez et mangez, ceci est mon corps, rompu pour vous en rémission des péchés. Buvez-en tous, ceci est mon sang, celui de la nouvelle alliance, répandu pour vous et pour la multitude en rémission des péchés ».

† Archevêque JEAN de Charioupolis, Exarque Patriarcal des paroisses orthodoxes de tradition russe en Europe Occidentale

Paris, le 23 novembre 2018

*****

Пастырское послание высокопреосвященного Иоанна, архиепископа Хариупольского, экзарха Патриарха Константинопольского

Архиепископия православных русских церквей в Западной Европе, Экзархат Константинопольского Патриархата, как и другие церковные церковные юрисдикции Запада, с озабоченностью следит за развитием напряженных отношений между Православными Церквями и в то же время с особой осторотой переживает их в своей внутренней жизни.

Будучи укорененными в духовном и культурном наследии русской эмиграции, приходы и общины Архиепископии сталкиваются с множеством вопросов со стороны верующих в связи с напряженностью, которая недавно возникла между Московским Патриархатом и Патриархатом Вселенским, в ведении которого мы состоим. Первый из вопросов, с которыми сталкиваются наши священники и наши миряне, - это, безусловно, самый серьезный вопрос о евхаристическом общении.

Московский Патриархат принял одностороннее решение прервать евхаристическое общение с Вселенским Патриархатом, сделав это решение обязательным для всех верующих, клириков и мирян. Для Архиепископии, привыкшей к сослужению с Московским Патриархатом, этот разрыв общения - великое страдание. Фактически, почти ни в один момент истории Архиепископия не находилась в полном разрыве общения с Московским Патриархатом даже в самые мрачные времена 20-го века, поскольку Архиепископия, как и весь Вселенский Патриархат, и Московский Патриархат всегда продолжали исповедовать один и тот же символ веры. Именно исповедание веры является мерилом православия наших церквей, и до сих пор ни одна из них не изменяла символа веры.

В силу своего одностороннего (и, на наш взгляд, чрезмерного) характера решение принятое Священным Синодом Московского Патрархата, очевидно, неприменимо в церквях Архиепископии. В нынешней ситуации наши священники и дьяконы не допускаются к сослужению в церквях, принадлежащих к Московскому Патриархату, хотя им не запрещается посещать эти церкви в личном порядке, незаметно присоединяясь к молитве всей Церкви. Но согласно православной экклезиологии этот запрет не может относиться к мирянам, то есть, к крещенным православным верующим, которые не являются рукоположенными дьяконами, священниками или епископами. В отношении таинств мирянин в Западной Европе принадлежит к единому соборному Телу Христову, то есть, ко всем юрисдикциям одновременно, будь то Константинополькой, Московской или иной, которые составляют Полноту Церкви.

Крещенные люди не являются собственностью епископов, ни своего духовника, они - члены единого Тела Христова, собранного в том месте, где они находятся. Так, православный верующий Санкт-Петербурга, переселяясь на Крит, перестает быть членом Российской церкви и становится полноправным членом церкви Критской, которая принадлежит к Вселенскому Патриархату. В отличие от клириков, миряне не нуждаются в каноническом отпуске своего епископа при изменении места жительства.

В силу того, что в западных странах множество православных епископских юрисдикций сосуществуют на одной и той же территории, наши верующие в отношении таинств потенциально являются членами всех церковных юрисдикций, исповедующих один и тот же символ веры. Разумеется, верующие могут нести определенные обязанности в том или ином приходе, но это нисколько не уменьшает их принадлежности ко всему телу церковному. Сосуществование нескольких юрисдикций на одной территории, которая часто подвергается критике, представляется в нынешних условиях фактором, побуждающим к единству в таинствах.

Не следует оскорблять благодать Божию, присутствущую и действущую во всех наших Церквях, поскольку в них сохраняется православная вера, даже при возникновении конфликтов. Напротив, нам следует положиться на действие Святого Духа в первую очередь через евхаристическое общение, к которому мы призваны. Мы заверяем духовенство Московского Патриархата в нашей братской любви и надеемся, что как можно скорее сможем снова участвовать в совместных богослужениях. Что касается мирян, мы повторно уверяем их в общении веры и любви и ожидаем у Тела и Крови Господа нашего Иисуса Христа всех православных верующих, желающих отозваться на призыв Господа : « Примите ядите, сие есть тело мое, за вы ломимое во оставление грехов. Пийте от нея вси, сия есть кровь моя, Нового Завета, за вы и за многия изливаемая во оставление грехов ».

† Архиепископ ИОАНН Хариупольский, патриарший экзарх православных русских церквей в Западной Европе

Париж, 23 ноября 2018

*****

Messaggio pastorale di Monsignor Jean di Charioupolis, Esarca di S.S. il Patriarca Ecumenico di Costantinopoli

L’Arcivescovado delle Chiese Ortodosse Russe in Europa occidentale, Esarcato del Patriarcato Ecumenico di Costantinopoli, come tutte le giurisdizioni ecclesiastiche in Occidente, segue con preoccupazione l’evoluzione delle tensioni tra le Chiese ortodosse, vivendole in modo particolare al suo interno.

Radicate nel patrimonio spirituale e culturale dell’emigrazione russa, le parrocchie e le comunità dell’Arcivescovado si trovano ad affrontare le perplessità di molti fedeli in relazione alle tensioni che sono emerse di recente tra il Patriarcato Mosca e il Patriarcato Ecumenico, dal quale dipendiamo. La prima problematica con cui i nostri sacerdoti e i nostri fedeli si trovano a confrontarsi, quella della comunione eucaristica, è certamente la più seria.

Il Patriarcato di Mosca ha preso la decisione unilaterale di interrompere la comunione eucaristica con il Patriarcato Ecumenico, imponendo questa decisione a tutti i fedeli, chierici o laici. Per l’Arcivescovado, abituato a concelebrare con il Patriarcato di Mosca, questa interruzione della comunione comporta una grande sofferenza. Infatti, in nessun momento della sua storia, l’Arcivescovado si è trovato in completa interruzione di comunione con il Patriarcato di Mosca, neanche nei momenti più bui del 20° secolo, in quanto l’Arcivescovado, così come il Patriarcato Ecumenico di Costantinopoli e l’insieme del Patriarcato di Mosca hanno continuato a professare ininterrottamente lo stesso Simbolo della fede. Questa professione di fede è il criterio della loro ortodossia, e fino ad oggi nessuna delle nostre Chiese ha modificato il Simbolo della fede.

A causa del suo carattere unilaterale (e secondo noi sproporzionato), la decisione del Santo Sinodo di Mosca non può - evidentemente - trovare applicazione nelle chiese dell’Arcivescovado. Nell’attuale situazione, i nostri sacerdoti e diaconi non sono ammessi a concelebrare nelle chiese appartenenti al Patriarcato di Mosca, ma non è loro vietato di recarvisi, a titolo personale, per unirsi con discrezione alla preghiera di tutta la chiesa. Sull’altro versante, quello che riguarda i laici - cioè i fedeli ortodossi battezzati che non sono stati ordinati diaconi, sacerdoti o vescovi -, questa proibizione, stando all’ecclesiologia ortodossa, non ha nessun valore. Un laico che si trova in Europa occidentale, sul piano sacramentale, appartiene all’unico Corpo universale di Cristo, dunque a tutte le giurisdizioni contemporaneamente, che sia quella di Costantinopoli, Mosca o che altro, che costituiscono il Pleroma della Chiesa.

I battezzati non sono di proprietà personale dei loro vescovi, o dei loro padri spirituali, sono membri del Corpo di Cristo, la quale celebra nel luogo in cui essi si trovano in un dato momento. Ad esempio, se un fedele San Pietroburgo si trasferisce sull’isola di Creta, cessa di essere un membro della Chiesa di Russia e diventa membro a pieno titolo della Chiesa di Creta (che dipende dal Patriarcato ecumenico) ; a differenza dei membri del clero, i laici non hanno l’obbligo di chiedere al loro vescovo un congedo canonico per trasferirsi.

Il fatto che nei paesi occidentali coesistano sullo stesso territorio diverse giurisdizioni episcopali ortodosse fa sì che, dal punto di vista sacramentale, i nostri fedeli risultino potenziali membri di tutte le giurisdizioni ecclesiastiche che professano lo stesso Simbolo della fede. Sul piano amministrativo, naturalmente, i fedeli possono assumere responsabilità specifiche in una particolare parrocchia, ma questo non preclude la loro appartenenza all’intero corpo ecclesiale. La coesistenza di più giurisdizioni sullo stesso territorio, spesso criticata, appare nelle circostanze attuali come un fattore di unità sacramentale.

Non dobbiamo insultare la Grazia di Dio, che è presente e agisce in tutte le nostre Chiese, anche quando si trovano in conflitto, fintano che non alterino l’ortodossia della fede. Al contrario, dobbiamo lasciare agire lo Spirito Santo, in primo luogo attraverso la comunione eucaristica alla quale siamo invitati. Assicuriamo i membri del clero del Patriarcato di Mosca del nostro amore fraterno e speriamo di poter concelebrare con loro il più presto possibile ; per quanto riguarda i laici, confermiamo loro che la nostra comunione di fede e di amore non è interrotta. Aspettiamo intorno al Corpo e al Sangue di Nostro Signore Gesù Cristo, ogni fedele laico ortodosso che voglia rispondere all’invito del Signore : « Prendete e mangiatene, questo è il mio corpo, spezzato per voi in remissione dei peccati. Bevetene tutti, questo è il mio sangue, quello della nuova alleanza, versato per voi e per molti in remissione dei peccati ».

† Arcivescovo Giovanni de Charioupolis, Esarca patriarcale delle parrocchie ortodosse della tradizione russa in Europa occidentale

*****

Pastoral message of Archbishop JOHN of Charioupolis, Exarch of His All-holiness the Ecumenical Patriarch of Constaninople

The Archdiocese of Russian Orthodox Churches in Western Europe, Exarchate of the Ecumenical Patriarchate, like all the ecclesiastical entities of the West, is following with concern the development of strained relations between the Orthodox Churches, but is also living them in its heart in a very particular way.

Indeed, being rooted in the spiritual and cultural heritage of the Russian emigration, the parishes and communities of the Archdiocese face many questions from the faithful, regarding the tensions that have emerged recently between the Patriarchate of Moscow and the Ecumenical Patriarchate on which we depend. The first of the questions with which our priests and our laity are confronted, that of Eucharistic Communion, is certainly the most serious.

The Moscow Patriarchate took the unilateral decision to break off Eucharistic Communion with the Ecumenical Patriarchate, imposing this decision on all the faithful, clergy or laity. For the Archdiocese, accustomed to concelebrating with the Moscow Patriarchate, this breaking of Communion causes great suffering. In fact, at almost no point in history, has the Archdiocese experienced a complete disruption of Communion with the Moscow Patriarchate, even in the darkest days of the 20th century, because the Archdiocese together with the whole of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople and the entire Moscow Patriarchate have always continued to profess the same Symbol of Faith (Creed). It is this profession of faith that is the criterion of their Orthodoxy, and to this day none of our Churches has changed its Symbol of Faith.

Because of its unilateral (and in our opinion disproportionate) character, the decision of the Holy Synod of Moscow is obviously not applicable in the churches of the Archdiocese. In the present situation, while our priests and deacons are not invited to concelebrate by the churches belonging to the Moscow Patriarchate, they are not forbidden to go there, in a personal capacity, to join discreetly in the prayer of the whole Church. On the other hand, for the laity, that is to say for the baptized Orthodox faithful who are not ordained deacons, priests or bishops, this prohibition, according to Orthodox ecclesiology, cannot be valid. In fact, a lay person from Western Europe, at the sacramental level, belongs to the unique Catholic Body of Christ, therefore to all jurisdictions simultaneously, whether it be that of Constantinople, of Moscow or any other, which constitute the Pleroma of the Church.

The baptized are not the personal property of their bishops or their spiritual fathers, they are members of the Body of Christ that celebrates in the place where they are at a given moment. For example, if a believer living in St Petersburg moves to the island of Crete, he ceases to be a member of the Church of Russia and becomes a full member of the Church of Crete (which depends on the Ecumenical Patriarchate) ; unlike a member of the clergy, a lay person does not have to ask his bishop for canonical release in order to move.

The fact that, in Western countries, several Orthodox episcopal jurisdictions coexist on the same territory has the corollary that, sacramentally, our faithful are, potentially, at the same time members of all the ecclesiastical bodies which profess the same Symbol of Faith. Administratively, of course, the faithful can assume specific responsibilities in one or another particular parish, but that does not preclude their belonging to the whole ecclesiastical body. The coexistence of multiple jurisdictions on the same territory, which is also often criticized, appears, in the present circumstances, to be a factor of sacramental unity.

We must not insult the Grace of God, present and active in all our Churches, even when they live in conflict, as long as they do not alter the Orthodoxy of the faith. On the contrary, we must let the Holy Spirit act, especially through this Eucharistic sharing to which we are invited. We assure the members of the clergy of the Moscow Patriarchate of our fraternal love and hope to be able to concelebrate with them again as soon as possible ; with regard to the laity, we repeat to them our communion of faith and love and await, around the Body and Blood of our Lord Jesus Christ, every lay Orthodox person who wishes to respond to this invitation of the Lord : “Take, eat ; this is my Body, which is broken for you, for the remission of sins. Drink from this, all of you ; this is my Blood of the New Covenant, which is shed for you and for many for the remission of sins.”

+ Archbishop JOHN of Charioupolis, Patriarchal Exarch of Orthodox Parishes of Russian Tradition in Western Europe Paris, 23 November, 2018

*****

Hirtenwort des Erzbischofs Johannes von Chariopolis, Exarchen des ökumenischen Patriarchen von Konstantinopel

Das Erzbistum der russischen orthodoxen Gemeinden in Westeuropa, Exarchat des ökumenischen Patriarchats von Konstantinopel, verfolgt - wie auch alle anderen kirchlichen Gemeinschaften des Westens - sehr genau die Entwicklung des gespannten Verhältnisses zwischen den orthodoxen Kirchen. Und doch berührt diese Entwicklung das Erzbistum auf ganz besondere Weise in seinem Innersten.

Denn da wir im geistlichen und kulturellen Erbe der russischen Emigration tief verwurzelt sind, sehen sich die Pfarrgemeinden und Gemeinschaften des Erzbistums mit zahlreichen Fragen der Gläubigen konfrontiert, die sich aufgrund der Spannungen stellen, die jüngst zwischen dem Moskauer Patriarchat und dem ökumenischen Patriarchat, dem wir unterstehen, entstanden sind. Die erste der Fragen, vor die unsere Priester und Laien gestellt sind, nämlich die der eucharistischen Kommunion, ist zweifellos die schwerwiegendste.

Das Moskauer Patriarchat hat die einseitige Entscheidung getroffen, die eucharistische Kommunion mit dem ökumenischen Patriarchat aufzuheben, wobei es diese Entscheidung allen Gläubigen auferlegt hat, Klerikern und Laien. Für das Erzbistum, das bisher selbstverständlich mit dem Moskauer Patriarchat konzelebriert hat, ist diese Aufhebung der Kommuniongemeinschaft mit großem Leid verbunden. Denn tatsächlich hat das Erzbistum in praktisch keinem Augenblick der Geschichte eine komplette Unterbrechung der „communio“ mit dem Moskauer Patriarchat erdulden müssen, selbst nicht in den finstersten Momenten des 20. Jahrhunderts. Denn sowohl das Erzbistum, als auch die Gesamtheit des ökumenischen Patriarchats von Konstantinopel und die Gesamtheit des Moskauer Patriarchats haben immer daran festgehalten, dasselbe Glaubensbekenntnis zu verkünden. Dieses Glaubensbekenntnis ist die Grundlage ihrer Orthodoxie und keine unserer Kirchen hat bis jetzt ihr Glaubensbekenntnis abgeändert.

Durch ihre Einseitigkeit (und in unseren Augen ihre Unverhältnismäßigkeit) ist diese Entscheidung des Heiligen Synods von Moskau natürlich nicht in den Kirchen des Erzbistums anwendbar. In der aktuellen Situation, in der unsere Priester und Diakone durch die vom Moskauer Patriarchat abhängigen Kirchen nicht zu Konzelebration eingeladen sind, ist es ihnen doch nicht verboten, sie im persönlichen Rahmen zu besuchen, um sich zurückhaltend mit dem Gebet der ganzen Kirche zu vereinen. Dagegen kann für die Laien, das heißt für getaufte orthodoxe Gläubige, die nicht zum Diakon, Priester oder Bischof geweiht wurden, dieses Verbot aufgrund der orthodoxen Ekklesiologie nicht gelten. Denn ein Laie in Westeuropa gehört in der Tat auf der sakramentalen Ebene zum einen katholischen [allumfassenden] Leib Christi, also zu allen Jurisdiktionen gleichermaßen, sei sie nun diejenige von Konstantinopel oder Moskau oder eine andere die das Pleroma der Kirche bilden.

Die Getauften sind nicht persönliches Eigentum ihrer Bischöfe, oder ihrer geistigen Väter, sondern Glieder des Leibes, der die Kirche ist, die [Gottesdienst] feiert an dem Ort, wo sich die Gläubigen gerade befinden. Wenn beispielsweise ein gläubiger Christ, der in Sankt Petersburg wohnt, auf die Insel Kreta zieht, hört er auf, ein Mitglied der Kirche von Rußland zu sein und wird zum vollgültigen Mitglied der Kirche von Kreta (welche zum ökumenischen Patriarchat gehört) ; im Gegensatz zu einem Mitglied des Klerus muss der Laie nicht um eine kanonische Entlassung bei seinem Bischof nachsuchen, um umziehen zu können. Die Tatsache, dass in den westlichen Ländern mehrere orthodoxe bischöfliche Jurisdiktionen im selben Territorium nebeneinander bestehen, hat zur Folge, dass unsere Gläubigen auf der sakramentalen Ebene potenziell gleichzeitig Mitglieder aller kirchlichen Gemeinschaften sind, die das gleiche Glaubensbekenntnis verkünden. Auf der administrativen Ebene können die Gläubigen natürlich spezifische Aufgaben in der einen oder anderen bestimmten Gemeinde übernehmen, doch tastet das nicht ihre Zugehörigkeit zum gesamten Leib der Kirche an. Die Koexistenz vieler unterschiedlicher Jurisdiktionen auf demselben Territorium, die übrigens oft geschmäht wird, erscheint unter den aktuellen Umständen als ein Element der sakramentalen Einheit.

Wir dürfen die Gnade Gottes nicht verunglimpfen, die in all unseren Kirchen gegenwärtig ist und handelt, selbst dann nicht, wenn die Kirchen Konflikte austragen und solange sie nicht die Orthodoxie des Glaubens in Mitleidenschaft ziehen. Ganz im Gegenteil : Wir müssen den Heiligen Geist wirken lassen, gerade auch durch diese Teilhabe an der Eucharistie, zu der wir eingeladen sind. Wir versichern den Mitgliedern des Klerus des Moskauer Patriarchats, dass wir ihnen in brüderlicher Liebe verbunden sind, und hoffen darauf, schnellstmöglichst wieder mit ihnen konzelebrieren zu können. Was die Laien betrifft, so sprechen wir ihnen unsere Gemeinschaft im Glauben und in der Liebe zu und warten, um den Leib und das Blut unseres Herrn Jesus Christus versammelt, auf jeden orthodoxen Laien, der dieser Einladung des Herrn Folge leisten möchte : « Nehmt und esst, das ist Mein Leib, Der für euch gebrochen wird zur Vergebung der Sünden. Trinkt alle daraus, das ist Mein Blut, das Blut des neuen Bundes, das für euch und die Vielen vergossen wird zur Vergebung der Sünden ».

† Erzbischof JOHANNES von Chariopolis, Patriarchalexarch der orthodoxen Gemeinden russischer Tradition in Westeuropa

Paris, den 23. November 2018

*****

Pastoralbrev fra Erkebiskop JEAN av Charioupolis, Eksark til den økumeniske patriarken av Konstantinopel

Erkebispedømmet av russiske kirker I Vest-Europa, et eksarkat under Det økunmeniske patriarkatet I Konstantinopel, er, som alle kirkelige strukturer i Vesten bekymret over spenningene i forholdet mellom de ortodokse kirkene, men er spesielt truffet, siden vi i bispedømmet lever dette forholdet på en helt spesiell måte.

Siden vi har spirituelle og kulturelle røtter i den russiske emigrasjonen står menighetene og gruppene i erkebispedømmet overfor tallrike spørsmål fra troende, i forbindelse med spenningen som har åpenbart seg mellom patriarkatet i Moskva, og Det økumeniske patriarkatet som vi tilhører. Det første spørsmålet våre prester og lekfolk er konfrontert med, det om eukaristisk kommunion, er helt klart også det viktigste.

Patriarket i Moskva har fattet den ensidige beslutningen å avbryte eukaristisk kommunion med Det økumeniske patriarkatet og har pålagt alle troende, presteskap og lekfolk, å følge denne beslutningen. For Erkebispedømmet vårt, som har for vane å konselebrere med Moskvapatriarkatet betyr dette en stor sorg. Det har praktisk aldri funnets et moment i historien vår hvor det har vært et slikt totalt brudd på kommunionen mellom oss og Moskva, selv ikke i de mørkeste tider på 1900-tallet, for erkebispedømmet, hele Det økumeniske patriarkatet og hele Moskvapatriarkatet har alltid hatt det samme trosgrunnlag. Det er dette trosgrunnlaget som er kjennetegnet på deres ortodoksi, og inntil nå, ingen av våre kirker har endret trosgrunnlaget.

Siden beslutningen til den Hellige Synode i Moskva er ensidig (og ute av proporsjon, spør du oss), den har ingen rettskraft i menighetene til erkebispedømmet. Slik det er for øyeblikket, blir våre prester og diakoner ikke lenger invitert til konselebrasjon av menighetene som tilhører Moskvapatriarkatet. Men det betyr ikke at de ikke har lov til å gå til disse menighetene som privatpersoner, for diskret å delta i bønnen for hele kirken. For lekfolk, derimot, det vil si for alle døpte ortodokse kristne som ikke har blitt ordinert til diakon, prest eller biskop, har dette forbudet ingen betydning på grunn av ortodoks ekklesiologi. En ortodoks troende i Vest-Europa, på sakramentalplanet, er del av Kristi altomfattende legeme, det vil si av alle jurisdiksjonene samtidig, om den nå tilhører Konstantinopel, Moskva eller et annet sted, strukturen i Pleroma av Kirken.

De døpte ortodokse kristne tilhører personlig ikke biskopen sin, eller deres åndelige fedre, de er medlemmer av Kristi legeme, som feirer liturgi der hvor mennesket er til et gitt øyeblikk. For eksempel, hvis en troende som bor i Sankt Petersburg flytter til Kreta er han ikke lenger medlem av den russiske kirken men fullverdig medlem av kirken i Kreta (som er en del av Det økumeniske patriarkatet). Mens et meldem av presteskapet må be sin biskop om kanonisk fribrev for å kunne flytte, er dette unødvendig for lekfolk.

Sik det er, finnes det flere biskopsjurisdiksjoner ved siden av hverandre i det same territoriet i de vestlige landene og det fører med seg at våre troende er samtidig medlemmer av alle de kirkelige strukturene som vitner om samme trosgrunnlag. På administrativt nivå er det selvfølgelig slik at de troende tar opp oppgaver i en eller annen spesifisk menighet, men det har ingen betydning for deres medlemskap i Den ortokse kirke som helhet. De mange jurisdiksjonene ved siden av hverandre i et territorium, som ofte har blitt kritisert, viser seg i den nåværende situasjonen å være en faktor for sakramental enhet.

Vi skal ikke krenke Guds nåde, som er til stede og handler i alle våre kirker, selv når de lever i konflikt, så lenge de ikke endrer den ortodokse troen. Tvert imot, vi må la Helligånden handle, spesielt gjennom den eukaristiske deltakelsen vi er invitert til. Vi lover medlemmene av presteskapet i Moskvapatriarkatet vår broderlig kjærlighet og håper å kunne konselebrere med dem igjen så fort som mulig. Når det kommer til lekfolk holder vi fast ved vårt fellesskap i tro og kjærlighet og venter, rundt legemet og blodet til Vår Herre Jesus Kristus, på enhver ortodoks troende som svarer på denne invitasjonen til Herren : « Ta dette og et det, dette er mitt legeme, som blir gitt for dere til forgivelse av synd. Drikke alle av dette begeret, det er mitt blod av den nye testament, gitt for dere og alle til forgivelse av synd. »

† Archevêque JEAN de Charioupolis, Exarque Patriarcal des paroisses orthodoxes de tradition russe en Europe Occidentale

Paris, 23. november 2018

*****

PASTORALE BOODSCHAP VAN MGR. JOHANNES VAN CHARIOUPOLIS EXARCH VAN ZIJNE HEILIGHEID DE OECUMENISCHE PATRIARCH VAN CONSTANTINOPEL

Met bezorgdheid volgt het Aartsbisdom van Russisch-Orthodoxe Kerken in West-Europa, Exarchaat van het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel, net als alle kerkelijke een-heden van het Westen, de ontwikkeling van de gespannen betrekkingen tussen de Orthodoxe Kerken, maar ze beleeft die ook op zeer bijzondere wijze in eigen schoot.

Inderdaad zien de parochies en gemeenschappen van het Aartsbisdom, geworteld als zij zijn in het geestelijke en culturele erfgoed van de Russische emigratie, zich geconfronteerd met talloze vragen van gelovigen, die samenhangen met de spanningen die onlangs aan de dag zijn getreden tussen het Patriarchaat Moskou en het Oecumenisch Patriarchaat, waartoe wij beho-ren. De eerste van de vragen waar onze priesters en leken mee geconfronteerd worden, die van de eucharistische gemeenschap, is zeker ook de ernstigste.

Het Patriarchaat Moskou heeft eenzijdig het besluit genomen de eucharistische gemeenschap met het Oecumenisch Patriarchaat te verbreken, en heeft deze beslissing alle gelovigen, pries-ters èn leken, opgelegd. Voor het Aartsbisdom, dat gewend is met het Patriarchaat Moskou te concelebreren, houdt deze breuk in de communie een groot lijden in. Eigenlijk heeft het Aartsbisdom praktisch op geen enkel moment in de geschiedenis een volledige breuk in de communie met het Patriarchaat Moskou gekend, zelfs niet in de donkerste tijden van de 20e eeuw, want zowel het Aartsbisdom als heel het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel, en heel het Patriarchaat Moskou zijn altijd dezelfde geloofsbelijdenis blijven belijden. Juist deze geloofsbelijdenis is het criterium van hun orthodoxie, en tot op heden heeft geen van onze Kerken haar geloofsbelijdenis veranderd.

Door haar eenzijdig (en volgens ons buitensporig) karakter is de beslissing van de Heilige Synode van Moskou duidelijk niet van toepassing in de kerken van het Aartsbisdom. Onder de huidige omstandigheden worden onze priesters en diakenen niet uitgenodigd mee te cele-breren in de kerken die onder het Patriarchaat Moskou vallen, maar dat verbiedt hen niet daar op persoonlijke titel heen te gaan om zich op discrete wijze aan te sluiten bij het gebed van de hele Kerk. Daarentegen kan dit verbod volgens de orthodoxe ecclesiologie niet opgaan voor leken, d.w.z. voor gedoopte orthodoxe gelovigen die niet tot diaken, priester of bisschop zijn gewijd. Inderdaad behoort een leek uit West-Europa sacramenteel gezien tot het unieke alge-mene Lichaam van Christus, dus gelijktijdig tot alle jurisdicties, of het nu die van Constanti-nopel, Moskou of een andere is, die het Plérôma van de Kerk vormt.

De gedoopten zijn niet het eigendom van hun bisschoppen en geestelijke vaders, zij zijn leden van het Lichaam, dat de Kerk is die op de plek waar zij zich op een gegeven moment bevin-den, de Liturgie viert. Bijvoorbeeld, als een gelovige die in Sint-Petersburg woont naar het eiland Kreta verhuist, houdt hij op lid te zijn van de Kerk van Rusland en wordt volledig lid van de Kerk van Kreta (die onder het Oecumenisch Patriarchaat valt). In tegenstelling tot een lid van de geestelijkheid hoeft een leek bij verhuizing geen canoniek ontslag te vragen aan zijn bisschop.

Het feit dat in de westerse landen verscheidene episcopale orthodoxe jurisdicties op eenzelfde gebied samenleven, heeft tot gevolg dat op sacramenteel plan onze gelovigen in beginsel ge-lijktijdig lid zijn van alle kerkelijke eenheden die hetzelfde geloof belijden. Op bestuurlijk niveau kunnen gelovigen specifieke taken op zich nemen in de een of andere parochie, maar dat laat onverlet dat zij behoren tot het hele kerkelijk lichaam. Het samen voorkomen van vele jurisdicties op hetzelfde gebied, dat van de andere kant vaak wordt afgekraakt, dient in de huidige omstandigheden als een factor van sacramentele eenheid.

Wij moeten Gods genade, die in al onze kerken tegenwoordig is en handelt, niet beledigen, zelfs niet wanneer zij conflicten meemaken, zolang die de orthodoxie van het geloof niet ver-anderen. Integendeel, men moet de Heilige Geest laten handelen, in het bijzonder door het deelnemen aan de Eucharistie, waartoe wij zijn uitgenodigd. Wij betuigen de leden van de geestelijkheid van het Patriarchaat Moskou onze broederlijke liefde en hopen dat wij zo snel als mogelijk weer met hen samen kunnen dienen. Wat de leken aangaat herhalen we dat zij een gemeenschap vormen in geloof en liefde, en wij verwachten rond het Lichaam en Bloed van onze Heer Jezus Christus iedere orthodoxe leek die wil ingaan op deze uitnodiging van de Heer : “Neemt en eet, dit is Mijn Lichaam, gebroken voor u tot vergeving van zonden. Drinkt allen hiervan, dit is Mijn Bloed, van het Nieuwe Verbond, vergoten voor u en voor velen ter vergeving van zonden.”

+ Aartsbisschop Johannes van Charioupolis, Patriarchaal Exarch van de orthodoxe parochies van Russische traditie in West-Europa

Parijs, 23 november 2018

Retour haut de page
SPIP